نوید سرادار | در بررسی آثار نهادهای سینمایی یک وجه نادید گرفته شده وجود دارد. وجهی که گویا از بسیار هویدا بودن، لباس غفلت را به نظر نهادها و افراد متولی پوشانده است. این منظر فراموش شده، توجه به «ایده» به معنای جانمایه، راهبرد و هویت اثر است. معمولاً افراد، هنگامی که سوژه خود را طرح میکنند از آنجایی که قائل به وجود یک چارچوب ذهنی در مواجهه با اثر هستند به این بخش که نسبتها را تعیین میکند وقعی نمیدهند و آن را از قبل و به صورت پیشفرض مهیا شده میدانند. برای بهتر مشخص شدن این موضوع چند اثر