از بهر خدا نکن

سید محمداحسان نجفی فر | اینکه چه شد قصه حجاب و پوشش اینقدر پرغصه شد خودش یک پژوهش مفصل سیاستگذارانه می‌طلبد. اما اجمالا می‌دانیم یک پایه‌اش استدلال ظاهرا درستی بود که می‌گفت مسئله حجاب صرفا با امر و نهی حل نمی‌شود و علاج اصلی را باید در کار فرهنگی جستجو کرد. اینکه تا الان همان کار فرهنگی چقدر انجام شده بماند. اما اگر منظورتان از کار فرهنگی همین اکران‌های شهری شهریور ماه مشهد است تو را به خدا دست نگه دارید. این حرکت چه از سر دغدغه مندی بوده باشد چه از سر گزارش پر کنی نتیجه‌اش یکی است. وقتی اقتضائات امروز فرهنگی را نفهمی و ندانی با مخاطبت با چه ادبیاتی می‌خواهی حرف بزنی، خروجی‌ات می‌شود همین اکران شهری تکراری، کلیشه‌ای و بودجه حیف‌کن درباره مسئله حجاب. بیشتر از این اطاله نمی‌دهم و مخاطب هوشمند را ارجاع می‌دهم به حکایتی از جناب سعدی که قرن‌ها پیش درباره اینطور تبلیغ‌های دینی که معکوس جواب می‌دهد نوشته است و به همان اکتفا می‌کنم:

ناخوش‌آوازی به بانگِ بلند قرآن همی‌خواند. صاحبدلی بر او بگذشت، گفت: تو را مُشاهره(حقوق) چند است؟ گفت: هیچ. گفت: پس این زحمتِ خود چندین چرا همی‌دهی؟ گفت: از بهرِ خدا می‌خوانم. گفت: از بهر خدا مخوان.
گر تو قرآن بر این نَمَط خوانی / ببری رونقِ مسلمانی