خرده روایت هایی که در یک نمایش ماندگار شد.

از منبرها، در کتاب ها، از رادیو و تلویزیون بخش های کوتاهی از زندگی حضرت رضا علیه السلام را شنیده و دیده بودم.
خرده روایت ها و داستانک هایی از مواجهه امام علیه السلام با مردم مدینه تا مرو.
از اصحاب و یاران ایشان همچون احمد بن موسی، اباصلت هروی تا دعبل خزاعی.
از حضورشان در نیشابور و همان حدیث معروف سلسله الذهب تا حضور بی تکلّف شان در حمامی در مرو تا داستان نماز باران و مناظرات و ضامن آهو شدن و شهادت و همین.
دلیل کم بودن نقل های سیره رضوی هرچه باشد، به نظرم نمایشنامه آهوان نشان داد می توان با عنصر خلاقیت، همین بضاعت را به چه کارهای بزرگی تبدیل کرد.
تولید یک اثر هنری فاخر برای اهل بیت از آن امور سهل و ممتنع است. و به عبارتی چیزی فراتر از تکنیک و بلد بودن فرم و حتی داشتن تجربه می‌خواهد.
چیزی از جنس خود خود اهل بیت علیهم السلام.
و آن هم اخلاص است اخلاص.
وگرنه به اصطلاح کار در نمی آید، یعنی ماندگار نمی شود و از خاطره ها خواهد رفت.
اینکه روایت یک خطی حضور امام رضا علیه السلام در حمام بدون تشریفات با آن اعتبار دینی و اجتماعی و سیاسی و مواجهه و درخواست آن مرد از امام و اجابت امام با مهربانی را دستاویز قابی مهیج و موثر کنیم.
و با همین شناخت های کمی که از تاریخ، جغرافیا، آکسسوار، لباس، سبک زندگی و ... آن زمان وجود دارد، اینگونه هنرمندانه تفصیل دهیم تا به اصطلاح کار در بیاید؛ علاوه بر خلاقیت، چیز دیگری می خواهد که من از آن به "ارادات" یاد می کنم.
ارادتی که نصیب هنرمندانی اندک می‌شود و به نظرم عوامل نمایش آهوان، کاری کردند ماندگار و اثری ساختند برای دستگیری شان در آخرت.
خداقوت به برادران هنرمندم آقایان سیم ریز و جهان پا و همه عوامل این نمایش
و به بازی بسیار خوب جناب آقای ضمیری.
ممنون از شما بابت خلق این اثر ارزشمند.
امام رضا علیه السلام پشت و پناهتان.

احسان مینائی راد
۲۰ تیرماه ۱۴۰۲