شب خاطره 1359

سومین شب خاطره از مجموعه شب‌ خاطره 1359، با عنوان «روایت ایستادگی» همزمان با شب شهادت حضرت فاطمه(س) با حضور شماری از رزمنده‌های سال‌های دفاع مقدس در سالن اجتماعات حوزه هنری خراسان رضوی برگزار شد.

جاوید نظام‌پور به عنوان اولین راوی این شب خاطره اظهارداشت: ما در سال‌های اول بعد از پیروزی انقلاب اسلامی هیچ تشکیلات منسجمی برای دفاع در برابر تهدیدات دشمن نداشتیم. اگر واقع بینانه نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که جنگ در واقع از همان روزهای بعد از انقلاب شروع شد. برای مثال بچه‌هایی که در مشهد با امکانات محدود آموزش دیده بودند، موفق شدند که قائله گنبد را تمام کنند.

این رزمنده دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در آن سال‌ها پادگان امام رضا علیه‌السلام تنها محل آموزش نیروهای بسیجی بود، من یادم می‌آید ما در پادگان وسائل آموزشی نداشتیم، مثلا وقتی می‌خواستند کار با قطب‎نما را به ما آموزش بدهند، نقاشی آن را روی تخته می‌کشیدند و از روی همان به ما آموزش می‌دادند. 

نظام‌پور در ادامه با بیان خاطراتی از جبهه شوش گفت: وقتی نیروهای اعزامی از خراسان به اهواز رسیدند ما را برای نگهداری شوش به آنجا اعزام کردند، ما و رزمنده های اصفهانی هیچ امکاناتی نداشتیم. خودمان با بیل خاکریز درست می‌کردیم و خودمان چاه آب می‌کندیم. در روزهای اولی که در منطقه مستقر شده بودیم روزی هفت کیلومتر راه می‌رفتیم تا برای رزمنده‌ها آب بیاوریم.

در ادامه محمدعلی معدنی که خاطرات خود از سال‌های دفاع مقدس را بیان کرد، وی گفت: خاطرات دفاع مقدس باید در شرایط مشابه آن روزها بیان شود، اما یادآوری آن روزها غنیمت است. شرایط در آن دوران به گونه‌ای بود که همه امورات زندگی تحت شعاع قرار گرفته بود.

این رزمنده دفاع مقدس تصریح کرد: در ابتدای جنگ من مجرد بودم، آن روزها من در کنار شهید رستمی بودم، قرار شد که ازدواج کنم، شهید رستمی به من هفت روز مرخصی دادند تا مراسم عروسی را برگزار کنیم.

وی ادامه داد: روز هفتم درحالی که ما هنوز در خانه مهمان داشتیم، من به اهواز فراخوانده شدم و برای انجام وظیفه به این شهر رفتم.

در پایان این مراسم علی رفیعی از رزمندگان تیپ «فاطمیون» اشعاری را به مناسب شهادت حضرت فاطمه(س) خواند و گفت: فاطمیون در سوریه هر وقت گرفتاری داشتند به حضرت زهرا متوسل می‌شدند.